Het is februari 2014 als ik te horen krijg dat mijn functie komt te vervallen en ik niet lang daarna ZONDER WERK zit.

Ik?! Zonder werk?!😱 Heftig vond ik het. Afschuwelijk. Het deed pijn, maar dat drukte ik weg. Uiteindelijk komt het goed. Toch? Positief blijven. Waar een deur dicht gaat, gaat een andere weer open. Mezelf toesprekend dat ik toch al een andere draai aan mijn werk wilde geven en mensgerichter wilde werken. Ik moest maar blij zijn met dit duwtje in de goede richting. Schouders eronder en weer door. Dus… haalde ik TAART om thuis te ‘vieren’ dat alles goed zou komen. Nieuwe ronde, nieuwe kansen!

Toen kwam de klap

Ik kwam in een achtbaan terecht (en laat ik daar nou niet van houden😉). Lange tijd lukte het me niet om die positieve gedachten vast te houden. Het gemis. ‘Mijn HR-toko’ loslaten, de mensen met wie ik graag samenwerkte niet meer zien. En alhoewel ik altijd dacht niet zo gevoelig te zijn voor de MENING van ANDEREN, bleek ik daar toch last van te hebben. Ik viel in een gat.

Ik rouwde om het verlies van mijn werk en dat niet alleen. Het raakte allerlei facetten van mijn leven. Uiteraard financieel, maar ook sociaal, mentaal, fysiek en zelfs mijn identiteit. Na een tijdje viel het muntje. Hoopvol zijn over de toekomst is prima en het komt ook goed, maar ik kan de emoties en het ROUWEN niet langer ontkennen. Ik mag daar doorheen gaan, pas dan kan ik écht in beweging komen.

Mijn emoties gaf ik steeds meer de ruimte en geleidelijk aan rustte ik uit. Nadat ik mijn ‘verleden’ een plekje had gegeven, ontstond er ruimte voor de toekomst. Ik kon weer helder nadenken en werd sterker. Ik stond stil bij: Wie ben ik? Waar gaat mijn HART sneller van kloppen? Wanneer liep ik op mijn tenen? Waarin ben ik goed en waarin niet? Ik dacht terug aan mezelf als KIND… Wat typeert mij van nature?

Omslagpunt

Op een avond, te midden van mijn sores, had ik een opleving en ontstond een krachtige OVERTUIGING waarmee de basis werd gelegd voor dat wat ik vandaag de dag doe: coaching. Ik hoor je denken… de ZOVEELSTE coach. Maar weet je… alles viel op z’n plek voor mij. Niemand heeft me daar meer vanaf kunnen brengen. Niemand, ondanks de WEERSTAND die ik ook heb ervaren. Ik wist het gewoon. Dit kan ik! Dit wíl ik! Dit past bij mijn natuurlijke sterke punten.

Zo’n twee jaar bereidde ik mij voor: gedachten en wensen uitkristalliseren, plan schrijven, delen met mijn netwerk, mezelf ontwikkelen en specialiseren en veel zaaien. Na nog een korte periode in loondienst te hebben gewerkt, ging ik de markt op. Nu bijna 3 jaar later heb ik een groeiende praktijk.

Als coach help ik mensen die:
• willen ontdekken welk werk bij ze past
• inzicht willen in: wie ben ik, wat kan ik, wat wil ik?
• een carrière switch overwegen
• vastgelopen zijn in hun werk of zich opgesloten voelen
• uitdaging missen
• werkzoekend zijn
• zich afvragen of zzp-schap bij ze past

En omdat werk nooit op zichzelf staat, maar gelukkig onderdeel is van ons LEVEN, komen er regelmatig aanverwante onderwerpen aan bod zoals: zelfbeeld, belemmeringen en valkuilen, werk- en levenswaarden, stress, balans werk/privé, zingeving. Naast loopbaancoaching heb ik mij ook gespecialiseerd in levenscoaching.

En jij?

Je kent nu mijn verhaal. Ik BEGRIJP je als je je baan hebt verloren en weet hoe dat VOELT. Je wereld staat even volledig op zijn kop. Gun jezelf een periode om te herstellen. Sta bewust stil bij jezelf en blik terug: Wat neem je mee uit je vorige baan? Wat laat je achter?

Wat heb jij nodig om deze ervaring of de situatie waar je in zit OM te BUIGEN naar een KANS?

Wie weet ga je eindelijk dát doen, wat je diep van binnen altijd al wilde en sta je op een gegeven moment weer te lachen en te stralen. Werk maakt zo’n groot onderdeel uit van ons leven. We zien onze collega’s vaak meer dan het thuisfront. Kan je dan maar niet beter iets doen, dat dicht bij je staat en waarvan je geniet?

Liefs, Marian

(PS: Natuurlijk zal niet iedereen het verliezen van zijn werk als even heftig ervaren. Dat hangt af van de omstandigheden en het perspectief).